کسب روزی حلال از سرب کارگاه صحافی

مرد جوان حروف سربی را از «گارسه»(جعبه مشبک حاوی حروف سربی) به سرعت برمی داشت و بدون این که به آنها نگاه کند، در «وِرْساد»(ظرف لبه دار کوچکی که در دست چپ خود نگاه داشته بود) کنار هم می چید. چشمش به متن بود و دستش که جای حروف را می شناخت، به جای چشمش عمل می کرد. انگشتش شیار نشانه روی پایه حرف(راده) را لمس می کرد و به راهنمایی آن، همه حروف را در یک جهت کنار هم قرار می داد. حروف چین بعد از چیدن هر چند سطر، حروف چیده شده را به رانگا(سینی فلزی چهارگوشی که کنار دست او روی میز قرار داشت) منتقل می کرد. حروف چیده شده، بعد از نمونه گیری و تصحیح آماده چاپ می شد. همه وسایل اصلی حروفچینی در ایران، به نام روسی آنها خوانده می شود و همین خود نشانه مسیری است که فن حروف چینی و چاپ برای ورود به ایران طی کرده است.
امروزه با ورود تکنولوژی های جدید و استفاده از رایانه، حروف چینی و صفحه بندی دستی جای خود را به نرم افزارهایی داده است که کار را تا حد زیادی ساده کرده و از خطرات استفاده از حروف سربی کاسته اند. اما هنوز هستند کارگاه های صحافی که از این شیوه برای طلا کوب جلد استفاده می کنند. مداومت دستانی که رزق حلال خود را با لمس حروف سربی به دست می آورد و مخاطرات زیادی که در این هم نوایی انسان و سرب نهفته است.

0 پاسخ

ثبت دیدگاه

مایل به ملحق شدن به بحث هستید ؟
به ما بپیوندید !

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *